ΛΕΥΚΗ  ΚΥΡΙΑ

  Ξεπρόβαλα από την σειρά παραγωγής ένα φωτεινό πρωινό μήνα Δεκέμβρη. Σωτήριο έτος 1968. Ήμουν (και εξακολουθώ να είμαι) πολύ όμορφη. Σκουρόχρωμη απόχρωση του γαλάζιου εσωτερικά και υπέροχο λευκό εξωτερικά. Ποιητική αδεία θα μπορούσες να με αποκαλέσεις γαλανόλευκη. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα χρώματα αυτά μου δόθηκαν γιατί η γενέτειρα μου πόλη Στουτγάρδη δεν απέχει πολύ από την Βαυαρία*. Άλλοι πάλι λένε ότι μου δόθηκαν γιατί τόπος προορισμού μου ήταν η Ελλάδα. Ορισμένοι απλά δηλώνουν ότι τα χρώματα αυτά μου πάνε. Και οι παντελώς στερούμενοι φαντασίας θνητοί σημειώνουν ότι έτσι αναγραφότανε στο δελτίο παραγωγής.

  Όπως και να έχει το ζήτημα εγώ είμαι μια επιβλητική - state of the Art – Mercedes. Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς την ευγενική καταγωγή μου καθώς και την ποιότητα κατασκευής που με διακρίνει. Αρκεί να ανοίξει κάποιος το καπό μου για να καταλάβει γιατί φημίζονται δικαίως οι Γερμανοί μηχανικοί. Μπλοκ και καπάκι κινητήρα που δεν διαθέτουν την σήμερον ημέραν τετράλιτρα μοτέρ. Παρά το γεγονός ότι η χωρητικότητα μου μετά βίας αγγίζει τα δύο λίτρα. Καρμπιρατέρ Stromberg, υδραυλικό τιμόνι, γεροδεμένα ψαλίδια μπρος-πίσω και δισκόφρενα μοιρασμένα στους τέσσερεις τροχούς. Το εσωτερικό μου διαθέτει διζωνικό κλιματισμό, κοκάλινο λευκό τιμόνι και φιλοξενεί άνετα πέντε άτομα που την αράζουνε σε όποια στάση επιθυμούν. Ο χώρος αποσκευών στο πίσω μέρος μπορεί επικουρικά να χρησιμεύσει σε σχιζοφρενείς δολοφόνους ως κρυψώνα πτωμάτων. Μαζί με τις αποσκευές. Πατώ αρχοντικά σε ογδοντάρια λάστιχα Michelin προσφέροντας εξαιρετικής ποιότητας ταξίδι στους επιβάτες μου. Δραστηριότητα που ασκώ για περισσότερα από 580.000 χιλιόμετρα. Με τον ίδιο κινητήρα. Και το ίδιο σασμάν. Ο μηχανικός που με παρακολουθεί (κάτι σαν τον δικό σας γιατρό) λέει ότι με προσεχτική συντήρηση έχω άλλες 800.000 χιλιόμετρα μπροστά μου. Κάτι που ο κύριος μου αναγνωρίζοντας την αξία μου την παρέχει.

  Και παρακαλώ ας μην εκληφθεί ότι είχα πολλούς κυρίους. Αν και είμαι αυτοκίνητο που προορίζεται για τον δρόμο δεν είμαι δα και καμιά του δρόμου. Τριάντα έξη χρόνια στην ιδιοκτησία του Ηλία Γεωργόπουλου και τέσσερα στην κυριότητα του Δημήτρη Σλάβη. Δεν θα κάνω σύγκριση μεταξύ τους. Στα χέρια του πρώτου έζησα την τρελή μου νιότη. Φιλοξένησα τον ίδιο, την γυναίκα του και τα παιδιά του. Υπέροχες εκδρομές, βροχερά πρωινά, ταξίδια στην Ευρώπη. Μου οφείλουν ένα τμήμα της ζωής τους και εγώ ένα της δικής μου. Κάποια στιγμή όμως μας πήρε ο κατήφορος. Και αυτούς και εμένα. Τα παιδιά τους μεγάλωσαν και χάρισαν την προσοχή τους σε άλλα (ασφαλώς κατώτερα) μεταφορικά μέσα. Το ζευγάρι βάρυνε. Κι εγώ έμεινα μονίμως παρκαρισμένη στο πεζοδρόμιο να με τρώει ο ήλιος, η βροχή και το αγιάζι. Η χειρότερη περίοδος της ζωής μου. Να αργοπεθαίνω εγκαταλειμμένη σαν τους ξεχασμένους γέρους στα δημόσια γηροκομεία.

  Δεν έχασα όμως το κουράγιο μου. Εξακολουθούσα (και εξακολουθώ) να πιστεύω σε μια υπέρτατη δύναμη που δεν αφήνει τα καλά αυτοκίνητα να πάνε χαμένα. Αυτό έως την στιγμή που εμφανίστηκε ένας παλιατζής –έμπορος οργάνων– να με αγοράσει έναντι του εξευτελιστικού ποσού των τετρακοσίων Ευρώ. Τότε ομολογώ τα χρειάστηκα. Όχι γιατί θα πέθαινα. Τόσα χρόνια που ζω το έχω φιλοσοφήσει. Αλλά γιατί θα είχα τέτοιο άδοξο τέλος. Αυτό που δεν μπορούσα να σηκώσω ήταν η ξευτίλα. Η ξευτίλα δεν αρμόζει σε μια κυρία.

  Τότε ο κύριος μου απέδειξε ότι δεν τον κουβαλούσα άδικα τριάντα έξη χρόνια. Τον ξαπέστειλε τον δουλέμπορο της φρίκης. Και ανέλαβε να βρει για μένα μια λύση αξιοπρέπειας. Μάλιστα κύριοι. Αν είναι να πεθάνω καλύτερα να πεθάνω με αξιοπρέπεια.

  Παρ’ όλα αυτά δεν ήταν γραφτό μου να πεθάνω. Μετά από ένα μήνα εμφανίστηκαν δύο άνδρες. Ο ιδιοκτήτης μου και ένας στρουμπουλός κύριος, εξίσου στρουμπουλός με τον δικό μου, πλην όμως αρκετά νεότερος του. Ακούμπησε στοργικά το δεξί του χέρι στο αριστερό σάπιο μου φτερό και μίλησε αργά και σταθερά: «Θα την πάρω. Αυτό το αμάξι δεν πρέπει να πάει χαμένο. Άραγε παίρνει μπρος?»

  Είχα να κινηθώ τρία χρόνια. Τρία χρόνια παρατημένη μπροστά στην είσοδο της γνωστής πολυκατοικίας στην Καισαριανή. Λογικά κανένα αμάξι δεν θα έπαιρνε μπρος υπ’ αυτές τις συνθήκες. Για μένα όμως παιζότανε τα πάντα. Έπρεπε να δείξω ότι αξίζω την προσπάθεια σωτηρίας. Έπρεπε να δείξω ότι διαθέτω αυτό που λείπει από πολλούς ανθρώπους. Χαρακτήρα.

  Όταν γύρισε ο διακόπτης της μίζας τα έδωσα όλα. Ρούφηξα στην κυριολεξία κάθε σταγόνα ρεύματος που είχε απομείνει στην φτωχή, πλην τίμια, μπαταρία μου. Έδωσα αυστηρή εντολή στην αντλία βενζίνης να κουνήσει τα εσώψυχα της. Το Stromberg έφτυσε μίγμα στους ξεραμένους μου κυλίνδρους και τα αρχαία μπουζί άστραψαν. Ο στροφαλοφόρος γύρισε με την δύναμη του ρεύματος τρεις-τέσσερεις φορές μέσα στα παγωμένα λάδια του. Και μετά ήρθε το θαύμα. Ένα σύννεφο γκριζόμαυρου καπνού έσκασε από τον σωλήνα της εξάτμισης και ο κινητήρας μου ήρθε στην ζωή. «Απίστευτο, πήρε μπρος!» άκουσα να λέει ο στρουμπουλός κύριος. Τότε κατάλαβα ότι από την στιγμή εκείνη θα αναφερόμουνα σ’ αυτόν.

  Με οδήγησε σιγά και προσεκτικά μέχρι το κοντινότερο πρατήριο βενζίνης. Πρόσθεσε αέρα στα ξεφουσκωμένα μου λάστιχα, συμπλήρωσε (ελάχιστα) λάδια, έβαλε λίγη καλή παλιά μολυβδούχα βενζίνη, τσέκαρε τα υγρά των φρένων και ασχολήθηκε λίγο με το ψυγείο νερού. Αφού διαπίστωσε ότι δεν χάνω από πουθενά έβρεξε με προσοχή απιονισμένο νερό στα σωθικά μου. Μετά με οδήγησε μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό. Εκεί ανέβηκα πειθήνια στο ειδικό για αυτοκίνητα βαγόνι του ΟΣΕ και ταξίδεψα πρώτη θέση για Θεσσαλονίκη. Την άλλη μέρα έγινε η εισαγωγή μου σε ιδιωτικό νοσοκομείο.

________________

  Όπου έγινε η αποκατάσταση μου. Τα σάπια κομμάτια μου πετάχτηκαν. Αντικαταστάθηκαν με καινούργια ή μεταχειρισμένα σε καλή κατάσταση. Ευτυχώς ανήκω στην γενιά 115 και έτσι έχω πολλές αδερφές. Άλλες σε κυκλοφορία και άλλες που έχουν γίνει δωρήτριες οργάνων. Με ξύσανε, με ισιώσανε, με ασταρώσανε και στο τέλος με βάψανε. Με αμέριστη προσοχή. Ύστερα ήρθε η σειρά των μηχανικών μερών. Σάϊλεντ-μπλοκ, αμορτισέρ, ημιαξόνια, ρουλεμάν, ζυγαριές, ελατήρια, λάστιχα και ότι άλλο κρίθηκε απαραίτητο. Τα ίδια και στον κινητήρα. Μετά ήρθε η σειρά του παιχνιδιού: “βρες τον ταπετσιέρη”. Τέλος πάντων βρέθηκε και ο ταπετσιέρης και τάφτιαξε όλα εξόν από το ταμπλό. Αυτό ήρθε παραγγελία από Γερμανία. Μαζί με κάποια εξαρτήματα που δεν βρισκόντουσαν στην Ελληνική αγορά.

  Όταν βγήκα ξανά στον δρόμο ήμουνα μια κούκλα. Ίδια όπως τότε. Το πρωινό εκείνου του Δεκέμβρη που οι ρόδες μου πρωτοπάτησαν την άσφαλτο της Στουτγάρδης. Βλέπετε, αντίθετα με τους κυρίαρχους ανθρώπους, το face-lift στα αυτοκίνητα είναι αποτελεσματικό. Ιδίως όταν γίνεται όπως πρέπει.

  Βέβαια ούσα ότι δεν είμαι μια λευκή εκδοχή του Μιχάλη Ιακωβίδη (Michael Jackson) άφησα με αυτοπεποίθηση τον κύριο μου να με οδηγήσει στον χώρο πιστοποίησης της ΛΕΚΑΜ (Λέσχη Κλασσικού Αυτοκινήτου Μακεδονίας). Ακολούθησαν κάτι σύντομες γραφειοκρατικές διαδικασίες που εμείς του είδους μας δεν καλοκαταλαβαίνουμε. Τελικά μου ανακοινώθηκε ότι ως επιστέγασμα των προηγηθεισών προσπαθειών κερδίζω ένα ζευγάρι καλόγουστες πινακίδες ιστορικού αυτοκινήτου. Με αυτές αγωνίζομαι πλέον σε αγώνες κλασσικών αυτοκινήτων. Και δεν τα πάω καθόλου άσχημα. Διότι είμαι πλέον αναγνωρισμένη ως μία κλασσική λευκή κυρία.

_________________

*Γαλάζιο και λευκό είναι τα χρώματα της Βαυαρίας (όπως εξάλλου και της Ελλάδας)