Το πέρασμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την Γεδρωσία έρημο.

Η πορεία του Λώρενς από το Ουάντι Ραμ στην Άκαμπα.

Ο Αγώνας Κλασσικών Αυτοκινήτων μέσα από τις Βαλκανικές Χώρες το 2007.

--------------------

Ο Μέγας Αλέξανδρος στην προσπάθεια να διασχίσει την Γεδρωσία έρημο (σημερινό Μπαλουχιστάν) έχασε τον μισό του στρατό.

Ο Λώρενς μετά από μια δραματική πορεία μέσα από την έρημο έφθασε στην Άκαμπα και αιφνιδίασε τους Τούρκους που είχαν τα κανόνια τους στραμμένα στην θάλασσα.

Το 2007 αγωνιζόμενοι που επεχείρησαν να διασχίσουν τα Βαλκάνια εν μέσω αφόρητης ζέστης έχασαν μόνο την πρώτη μέρα 11 κλασσικά αυτοκίνητα και 8 ανθρώπους. Και όμως οι περισσότεροι κατάφεραν να τερματίσουν.

Τι κοινό έχουν αυτές οι ιστορίες που έλαβαν χώρα σε διαφορετικές εποχές με διαφορετικούς πρωταγωνιστές ?

- Όλοι πέτυχαν παρά τις απώλειες που υπέστησαν.

- Πέτυχαν γιατί δεν δίστασαν να κάνουν θυσίες.

- Γι’ αυτό η Ιστορία τους έγραψε με χρυσά γράμματα.

Τι διαφορετικό έχουν αυτές οι ιστορίες ?

Αντίθετα με τους δύο πρώτους οι μηχανοκίνητοι Βαλκανιοδρομείς βρήκαν τρόπο και απεκατέστησαν τις απώλειες τους. Επισκεύαζαν τα πληγωμένα αυτοκίνητα το βράδυ όταν η θερμοκρασία έπεφτε στους 40 ^οC , θεράπευαν τους χτυπημένους από την ηλίαση με διάφορα γιατροσόφια και την επόμενη μέρα συνέχιζαν σαν να μην συνέβη τίποτα. Βέβαια βοηθούσε ότι το βράδυ αναπαυόντουσαν σε ξενοδοχεία 5 αστέρων αφού προηγουμένως χτίζανε δυνάμεις τρώγοντας πλούσια (έως λουκούλλεια) γεύματα. Επίσης βοηθούσε το γεγονός ότι οι περισσότεροι αγωνιζόμενοι ήταν επιδέξιοι αυτοδίδακτοι μηχανικοί και εν πάση περιπτώσει για όσους δεν ήταν ιδιαίτερα επιδέξιοι ακολουθούσε η Hellas Service για να θεραπεύσει κάθε απελπισμένο.

Σε τίποτα δεν υποβαθμίζουν οι παραπάνω ευκολίες την δυσκολία του εγχειρήματος. Αντίθετα τονίζουν ότι η μελετημένη προπαρασκευή, η προβλεπτικότητα και ο άριστος προγραμματισμός αποτελούν μία επιπλέον εγγύηση για την επιτυχία. Και ευτυχώς η επιτροπή οργάνωσης του αγώνα είχε τηρήσει με θρησκευτική ευλάβεια το προρρηθέν δόγμα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η ιδέα

Ήταν άνοιξη του 2006 όταν σε μια ανεπίσημη συζήτηση μεταξύ των μελών της ΛΕΚΑΜ έπεσε η πρόταση για έναν γύρο ιστορικών αυτοκινήτων σε πέντε χώρες της Βαλκανικής χερσονήσου.

Φυσικά αυτός (ή αυτή) που έριξε την πρόταση χαρακτηρίστηκε αμέσως τρελός/ή χρείζων/ζουσα υποχρεωτικής ψυχιατρικής παρακολούθησης.

Σε κάποιο άλλο περιβάλλον θα είχαν δίχως άλλο επέμβει οι ντυμένοι στα λευκά γεροδεμένοι άνδρες και θα του/της είχαν φορέσει την ωραία άσπρη μπλούζα που κουμπώνει ανάποδα.

Όμως στην ΛΕΚΑΜ η τρέλα κυκλοφορεί ελεύθερα (κανείς δεν έχει καταλάβει γιατί) και οι παρευρισκόμενοι εκείνη την ιστορική ημέρα κοίταξαν ο ένας τον άλλον, σταύρωσαν τα χέρια τους, γύρισαν δεξιά-αριστερά το κεφάλι τους με νόημα και είπαν: «γιατί όχι ?»

Χωρίς κανένα δισταγμό το Διοικητικό Συμβούλιο της Λέσχης ψήφισε ομόφωνα την διοργάνωση του Βαλκανικού Κλασσικού Αγώνα 2007 και έκτοτε η ιστορία πήρε ανεπιστρεπτί τον δρόμο της.

Η προετοιμασία

Κάποιος είπε ότι ο Έλληνας είναι ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο. Εν προκειμένω απέδειξε ότι είναι ικανός για το καλύτερο.

Μπορεί η διοργάνωση του αγώνα να μην ήταν ίση σε μέγεθος με την διοργάνωση των Ολυμπιακών της Αθήνας το 2004, ούτε ίση σε γκλαμουριά με την διοργάνωση της Eurovision το 2006 (πάλι στην Αθήνα), αλλά δεδομένων των συνθηκών σαφώς υπερτερούσε σε δυσκολίες. Ποιες ήταν αυτές οι δυσκολίες ?

Πρώτον η έλλειψη χρηματοδότησης που χαρακτηρίζει τις μη κερδοσκοπικές λέσχες. Ήτοι η παντελής έλλειψη αμοιβών γι’ αυτούς που θα εγκατέλειπαν τις δουλειές και τις οικογένειες τους και θα εργαζόντουσαν για τον σκοπό αυτό. Και είναι περιττό να πούμε ότι χρειαζότανε πολύ δουλειά.

Δεύτερον η σωρεία απρόβλεπτων και αστάθμητων παραγόντων που χαρακτηρίζουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Όπως π.χ. η διέλευση ενός μικρού μηχανοκίνητου στρατού από τα σύνορα 5 κρατών, οι καιρικές συνθήκες που θα επικρατούσαν την δεδομένη στιγμή και τα έκτακτα γεγονότα (που δεν έλειψαν).

Τρίτον ο αστάθμητος παράγων που ονομάζεται άνθρωπος. Εκατόν πενήντα άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, κάθε ηλικίας και φύλου, με διαφορετικές συνήθειες ο καθένας εξ αυτών - πιστέψτε με : είναι απρόβλεπτοι !!

Όμως η χούφτα – έστω δύο χούφτες – των ηρώων που σήκωσαν στις πλάτες τους την προετοιμασία και υλοποίηση του αγώνα δεν κάμφθηκε από το μέγεθος του εγχειρήματος ούτε από το μέγεθος των δυσκολιών που κλήθηκε να αντιμετωπίσει. (ίσως επειδή δεν το συνειδητοποίησαν από την αρχή, ίσως επειδή είναι πραγματικά τρελοί !!)

Πρώτα χαρτογράφησαν την ενδεδειγμένη διαδρομή, δεύτερον την ίδια εποχή (Ιούνιος του 2006) έτρεξαν οι ίδιοι δοκιμαστικά ολόκληρο τον αγώνα για να δουν αν είναι εφικτός υπό τις δεδομένες εποχικές συνθήκες, τρίτον ξεκίνησαν μαραθώνιο επαφών με τις πρεσβείες των χωρών που θα διεξάγονταν ο αγώνας, τέταρτον επικοινώνησαν με τις εν δυνάμει ενδιαφερόμενες λέσχες εσωτερικού και εξωτερικού, πέμπτον χάραξαν, όρισαν και ξανάτρεξαν επανειλημμένα τις 32 ειδικές του αγώνα, έκτον ξεκίνησαν την εκτύπωση των άπειρων εντύπων του αγώνα, έβδομον εξασφάλισαν καταλύματα & τροφή για τα 150 άτομα, όγδοον φρόντισαν για οδική βοήθεια καθ’ όλη την διαδρομή των 3.000 χιλιομέτρων, ....….και της προσπάθειας ουκ έστιν τέλος.

Κοινώς για ένα χρόνο, έστω με μικρά διαλείμματα, δέκα άνθρωποι έτρεχαν πάνω-κάτω σαν τον Βέγγο. Όμως η δουλειά που έκαναν ήταν αξεπέραστη.

Ο Αγώνας

Στον κόσμο των επιχειρήσεων λέγεται ότι οι Αμερικάνοι είναι ιδιαίτερα σβέλτοι στο στήσιμο των επιχειρήσεων. Κάνουν γρήγορα και αποτελεσματικά την μελέτη και εκτελούν το project όσο πιο γρήγορα μπορούν. Αντίθετα οι Ιάπωνες καθυστερούν την μελέτη διότι εξετάζουν την κάθε λεπτομέρεια τουλάχιστον 5 φορές. Ο συνολικός χρόνος όμως των Ιαπώνων (μελέτη+εκτέλεση) είναι μικρότερος (<=) του αντίστοιχου των αμερικάνων. Και με χαμηλότερο κόστος.

Λοιπόν πρέπει να το ομολογήσουμε. Αυτοί που οργάνωσαν αυτόν τον αγώνα ήταν Ιάπωνες ! Και αυτό φάνηκε κατά την διάρκεια του ίδιου του αγώνα.

Εννέα αξέχαστες μέρες :

- 23.6.2007. Εκκίνηση από την Θεσσαλονίκη. Επίσκεψη στην αρχαία Πέλλα. Βεγορίτιδα θα σε θυμάμαι. Ειδικές διαδρομές μέχρι τις Πρέσπες. Ζέστη αφόρητη. Διανυκτέρευση στην Καστοριά.

- 24.6.2007. Ελλάδα. Πέρασμα στην Αλβανία. Υποδοχή στην Κορυτσά. Αγώνας στα σκληρά Αλβανικά βουνά. Αρχαία όμορφη λίμνη Οχρίδα. Πέρασμα στην FYROM . Ζέστη αφόρητη. Διανυκτέρευση πάνω στην λίμνη.

- 25.6.2007. FYROM . Επίσκεψη στην πόλη της Οχρίδας. Διασχίζουμε την χώρα σε ειδικές διαδρομές. Ο Αξιός ( Vardar ) υπέροχος. Το ίδιο και τα τοπία που διασχίζει. Ζέστη φοβερή. Διανυκτέρευση στα Σκόπια.

- 26.6.2007. Μόλις βγαίνουμε απ’ τα Σκόπια ριχνόμαστε πάλι στον αγώνα. Πέρασμα στην Βουλγαρία. Ωραία εύφορη χώρα. Ζέστη αφρικάνικη. Διανυκτέρευση στο ορεινό Βέλινγκραντ. Ανάσταση και διανυκτέρευση στους 30 ^οC .

- 27.6.2007. Διασχίζουμε την Βουλγαρία και εν μέσω αγώνα το μεσημέρι φθάνουμε στην Φιλιππούπολη ( Plovdiv ). Η άσφαλτος βράζει. Άνθρωποι τηγανίζουν αυγά στο καπό των αυτοκινήτων. Όσοι θέλουν να δοκιμάσουν την κατάσταση της καρδιάς τους χωρίς να πληρώσουν γιατρό βγαίνουν πεζοί για ξενάγηση. Οι υπόλοιποι ξεκινούν άρον-άρον για Μεσημβρία ( Nessebar ) όπου και διανυκτερεύουμε.

- 28.6.2007. Βουλγάρικες ειδικές διαδρομές. Πέρασμα στην Τουρκία. Ζέστη φρικτή. Έξω απ’ την Κωνσταντινούπολη αγωνιζόμενος δέχεται επίθεση συμμορίας γυναικών που τον ληστεύουν. Διανυκτέρευση στην πόλη χωρίς άλλα παρατράγουδα.

- 29.6.2007. Παραμονή στην Πόλη. Που καλύτερα να την λέμε Μεγάπολη μια και το καλοκαίρι φιλοξενεί σχεδόν 20 εκατομμύρια ψυχές. Ο αγώνας διακόπτεται για μια μέρα. Ως εκ θαύματος ο καιρός αλλάζει και η θερμοκρασία πέφτει στους 28 ^οC . Η Πόλη είναι υπέροχη. Το ίδιο και η Αγία Σοφία. Εξαιρετική φιλοξενία από την Λέσχη Κλασσικού Αυτοκινήτου Κωνσταντινούπολης που μας προσφέρει μίνι κρουαζιέρα στον Βόσπορο.

- 30.6.2007. Εγκαταλείπουμε την Πόλη. Η θερμοκρασία ανεβαίνει πάλι λες και ο καιρός μας ακολουθεί. Όμως δεν φθάνει στα ανήθικα επίπεδα των προηγουμένων ημερών. Πέρασμα στην Ελλάδα. Οι ειδικές αρχίζουν μόλις περνάμε τα σύνορα. Πολλά φαβορί την πατάνε σε μια πανέξυπνη ειδική. Διανυκτέρευση στην Αλεξανδρούπολη.

- 1.7.2007. Επιστροφή. Το νόστιμο ήμαρ. Όμως οι ειδικές δεν σταματούν. Η τελευταία στα προπύλαια της Θεσσαλονίκης δίπλα στην λίμνη Κορώνεια. Αργά το Μεσημέρι τερματισμός στο «Μακεδονία Παλλάς» πάνω στον Θερμαϊκό.

Τα επινίκια

Κάθε εκπληκτική περιπέτεια των Αστερίξ και Οβελίξ τελειώνει πάντα με ένα γερό ομαδικό φαγοπότι κάτω από έναν αστροφωτισμένο νυχτερινό ουρανό. Ένα κεφάτο ολόγιομο φεγγάρι γιορτάζει μαζί τους. Όταν οι δοκιμασίες έχουν περάσει και οι ήρωες έχουν ολοκληρώσει τον άθλο τους δικαιούνται να το ρίξουν και λίγο έξω.

Το ίδιο έγινε το βράδυ της Κυριακής του τερματισμού. Καθαροί, ξυρισμένοι, ηλιοκαμένοι άνδρες με πλατείς ώμους και γερούς καρπούς συνόδευαν κομψές αεράτες κυρίες ερχόμενοι να δειπνήσουν και να παρευρεθούν στην απονομή των κυπέλλων σε αυτούς που διακρίθηκαν στον γύρο των Βαλκανίων. Νεαροί συνοδηγοί κουντούρντιζαν δίπλα στην πυρσοφωτισμένη πισίνα. Η πρόεδρος της Λέσχης ανακουφισμένη που όλα τέλειωσαν καλά άστραφτε από εσωτερική ικανοποίηση.

Για μένα ο τερματισμός σε τέτοιο αγώνα αποτελεί από μόνος του διάκριση. Το ίδιο είπε και ο Ουαλλός Κόλιν Φράνσις, παρατηρητής της Διεθνούς Ομοσπονδίας.

Τι έμεινε από τους λαούς που γνωρίσαμε ? Θαυμασμός για τον καθένα απ’ αυτούς και για διαφορετικούς λόγους. Θαυμασμός για τους Αλβανούς που αγωνίζονται μέσα σε αφιλόξενο περιβάλλον. Θαυμασμός για τους Σκοπιανούς για την τάξη και καθαριότητα που διατηρούν (τουλάχιστον στην μισή χώρα που επισκεφτήκαμε). Θαυμασμός για τους Βούλγαρους και τα βήματα προόδου που έχουν κάνει. Θαυμασμός για τους Τούρκους που διαχειρίζονται 20 εκατομμύρια ανθρώπους σε μία πόλη.

Όσο για τους Έλληνες ? Για μας είπαμε. Είμαστε ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο. Είναι Θέμα Ελεύθερης Βούλησης.