Συνέντευξη: Δημήτρης Ξανθόπουλος

Φωτογραφίες: Άρης Κουρτέσας

Ο Κύριος Κωνσταντίνος Κουιμτζής  είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους παλαιότερους εν ζωή οδηγούς ταξί της Θεσσαλονίκης. Από τον Φεβρουάριο του 1954 μέχρι και τον Ιούνιο του 1990 οδηγούσε καθημερινά στους δρόμους της πόλης μας παρατηρώντας τις πάμπολλες αλλαγές που συνέβαιναν στην πόλη μας όλα αυτά τα χρόνια. Για χάρη των μελών της ΛΕΚΑΜ δέχτηκε να μοιραστεί μαζί μας κάποιες από τις εμπειρίες του ώστε οι παλιότεροι να θυμηθούν λησμονημένες εποχές και οι νεότεροι να μάθουν.

Δ.Ξ: Πείτε μας αν θυμάστε ποια αυτοκίνητα είχατε στην κατοχή σας ως επαγγελματικά όλα αυτά τα χρόνια;

Κ.Κ: Το πρώτο αυτοκίνητο που είχα ως ταξί το 1954 ήταν ένα Pontiac της δεκαετίας του ’30 με αριθμό πινακίδας Θ239. Την ίδια χρονιά το αντικατέστησα με ένα Chevrolet του 1949 με αριθμό πινακίδας Θ328, αριθμός ο οποίος άλλαξε το 1956 λόγω αλλαγής πινακίδων σε Δ.Χ 57643. Το 1961 το αντικατέστησα πάλι με ένα Chevrolet Bell Air του 1960 το οποίο δούλεψε ως ταξί μέχρι το 1972, αλλά παρέμεινε έκτοτε στην κατοχή μου. Από το 1972 μέχρι το 1975,όπου και πούλησα την άδεια ταξί, είχα ένα Moscowitz του 1972 με αριθμό ΜΖ 8628. Από το 1975 και μέχρι το 1990 δούλεψα ως οδηγός ταξί σε διάφορα αυτοκίνητα όπως Peugeot, Datsun, Isuzu και πολλά άλλα.

Δ.Ξ: Γιατί επιλέξατε να κρατήσετε το Chevrolet Bell Air  του 1960 και όχι κάποιο άλλο όχημα;

Κ.Κ: Ο λόγος ήταν ότι το συγκεκριμένο όχημα ήταν το αγαπημένο μου και εκτός αυτού ήταν μηχανολογικά ένα πολύ ορθολογικό αυτοκίνητο για την εποχή του. Έτσι, από τη δεκαετία του ’60 ακόμα αποφάσισα να το κρατήσω ως αντίκα παρά το γεγονός ότι ο όρος «κλασσικό αυτοκίνητο» ήταν άγνωστος τότε στην Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή το όχημα έχει ξεπεράσει το 1.000.000 km και όμως διατηρείται στην εργοστασιακή του κατάσταση.

Δ.Ξ: Θα θέλαμε να μάθουμε μερικά τεχνικά χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου οχήματος.

Κ.Κ: Το αυτοκίνητο αυτό παραγόταν μόνο το 1960 καθώς τότε οι αμερικανοί κατασκευαστές συνήθιζαν κάθε χρόνο να αλλάζουν σχεδόν εξ ολοκλήρου τον σχεδιασμό των μοντέλων τους, τακτική που ακολούθησαν και αρκετά χρόνια αργότερα. Φέρει κινητήρα 6κύλινδρο 3.900 κυβικών και 4άρι χειροκίνητο σασμάν. Εκείνα τα χρόνια και μέχρι το 1972 η GM είχε εργοστάσιο κατασκευής αυτοκινήτων στην Αμβέρσα του Βελγίου όπου και παραγόταν όλα τα Αμερικάνικα αυτοκίνητα της GM που προοριζόταν για την Ευρωπαϊκή αγορά. Παραγόταν σε 3 εκδόσεις όπου στην κάθε μία υπήρχε διαφορετική ονομασία και εξοπλισμός: η φτηνή έκδοση με την ονομασία “Biscayne”, η μεσαία έκδοση με το όνομα “Bell Air” και η πιο ακριβή έκδοση με το όνομα “Impala”,στην οποία έμπαινε 8κύλινδρος κινητήρας. Εντυπωσιακή είναι η λίστα των αξεσουάρ που έδινε τότε η Chevrolet για τα μοντέλα της, πράγματα που ίσως σήμερα θεωρούνται δεδομένα. Ενδεικτικά σας αναφέρω ορισμένα από αυτά: cruise control, autronic eye, αεροανάρτηση “level-air”, 2 τύποι air-condition, αυτόματο σασμάν, επιλογή overdrive σε χειροκίνητο σασμάν κ.α.

Δ.Ξ: Κύριε Κώστα πείτε μας  αν θέλετε λίγα λόγια για τους διάσημους της εποχής εκείνης που επιβιβάστηκαν ως πελάτες στο συγκεκριμένο όχημα.

Κ.Κ: Ο πρώτος «πελάτης» ήταν ο τότε διάδοχος Κωνσταντίνος με τις αδελφές του Ειρήνη και Σοφία τον Νοέμβριο του 1961. Το περιστατικό έχει ως εξής: Είχε έρθει η βασιλική οικογένεια για τα εγκαίνια κάποιων εγκαταστάσεων στο κολλέγιο Ανατόλια. Ελλείψει κρατικών οχημάτων ζητήσανε το αυτοκίνητο μου για τη μεταφορά των ατόμων αυτών. Μάλιστα μόλις είχα πάρει το αυτοκίνητο και δεν είχε ακόμα πινακίδες κυκλοφορίας αλλά φυσικά έγινε μια εξαίρεση για την περίσταση. Στα χρόνια που ακολούθησαν παρέλασαν και άλλοι γνωστοί και διάσημοι της εποχής όπως: η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο τότε Πρωθυπουργός Κανελλόπουλος, ο οποίος είχε μισθώσει το ταξί στα πλαίσια της προεκλογικής του εκστρατείας και πολλοί άλλοι.

Δ.Ξ: Θα θέλαμε να μας περιγράψετε τις συνθήκες που ίσχυαν για τα ταξί στη δεκαετία του ’60.
 

Κ.Κ: Ο τρόπος λειτουργίας των ταξί ήταν πολύ διαφορετικός σε σχέση με σήμερα. Καταρχάς μέχρι το 1967 δεν υπήρχε συγκεκριμένος νόμος για το χρώμα των ταξί. Εκείνη τη χρονιά βάσει νόμου τα ταξί έγιναν γκρίζα σε όλη την Ελλάδα. Στη Θεσσαλονίκη αυτό ίσχυσε μέχρι το 1972, όπου με προσωπική προσπάθεια του τότε προέδρου του σωματείου «Ερμής» Κ. Αθανασίου Τερλίκα τα ταξί έγιναν μπλε-άσπρα, το χρώμα που ισχύει και σήμερα. Επίσης, τότε υπήρχαν πολλές πιάτσες ταξί σε όλη τη Θεσσαλονίκη καθώς και δύο πιάτσες αγοραίων ταξί, η μία στην οδό Βενιζέλου και η άλλη στη γωνία των οδών Αγίας σοφίας και Τσιμισκή. Εγώ προσωπικά ήμουν τότε στην πιάτσα της Οδού Αριστοτέλους που ήταν ανάμεσα στον κινηματογράφο Ολύμπιον και το ζαχαροπλαστείο Τερκενλής. Σχεδόν κάθε πιάτσα είχε το τηλέφωνό της όπου κλεινόταν τα ραντεβού με τους πελάτες κάτι που γίνεται σήμερα με τα ραδιοταξί.

Δ.Ξ: Ποια ήταν τότε η «σύνθεση» του στόλου των ταξί στη Θεσσαλονίκη;

Κ.Κ: Στη Θεσσαλονίκη τότε υπήρχαν περίπου 300 ταξί, Το 99% των οποίων μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’60 ήταν αμερικάνικα  αυτοκίνητα, μετά άρχισαν να επικρατούν τα ευρωπαϊκά. Αξίζει να πούμε ότι κάποια περίοδο εμφανίστηκαν και 2 Citroën DS ως ταξί τα οποία όμως εξαφανίστηκαν από την κυκλοφορία σε 2 χρόνια, μη μπορώντας να αντέξουν στις πραγματικά άθλιες συνθήκες των δρόμων εκείνης της εποχής.

Δ.Ξ : Πείτε μας, αν θυμάστε, κάποιο ευτράπελο περιστατικό κατά τη διάρκεια της καριέρας σας.

Κ.Κ : Το 1966, αν θυμάμαι καλά, στα πλαίσια του φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είχε έρθει ο τότε σκηνοθέτης James Paris  για τη πρεμιέρα μιας ταινίας του στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Μετά το τέλος της προβολής βγήκε από το κτίριο μαζί με την πρωταγωνίστρια και επιβιβάστηκαν σε μία μαύρη Rolls-Royce ώστε να πάνε στο ξενοδοχείο Mediterane στη λεωφόρο Νίκης. Η Rolls όμως αρνιόταν να πάρει μπροστά και έτσι την άφησαν εκεί και ήρθαν και επιβιβάστηκαν στο ταξί μου που συμπτωματικά ήταν παρκαρισμένο από πίσω. Μόλις μπαίνουν μέσα η πρωταγωνίστρια γυρνάει και λέει νευριασμένα στον James paris: « Ρεζίλι γίναμε πάλι, αυτό το αυτοκίνητο όλο όταν είμαστε μπροστά σε κόσμο χαλάει»

Δ.Ξ: Θα θέλαμε να ακούσουμε και κάποιο δυσάρεστο περιστατικό αν θέλετε να μας πείτε.

Κ.Κ: Το 1961, όταν μου ζήτησαν το Chevrolet Bell Air για τη μεταφορά του διαδόχου Κωνσταντίνου, θέλησαν πριν να προβούν σε τεχνικό έλεγχο του αυτοκινήτου, ώστε να βεβαιωθούν για την καλή μηχανική του κατάσταση. Ένας αστυνομικός πήγε να το ανεβάσει σε μια τσιμεντένια ράμπα με κενό στη μέση, δεν υπολόγισε όμως σωστά και παραλίγο να ρίξει το όχημα στο μεγάλο κενό της ράμπας με κίνδυνο να στραβώσουν οι κολώνες του αυτοκινήτου και μετά θα ήταν πλέον άχρηστο. Ευτυχώς ήμουν παρών και τον σταμάτησα κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Δ.Ξ: Κύριε Κουιμζή εκ μέρους των μελών της λέσχης σας ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο σας και για τις πραγματικά πολύτιμες πληροφορίες που μας δώσατε. Σας περιμένουμε να δώσετε το παρόν σε κάποια από τις εκδηλώσεις μας στο μέλλον.

Κ.Κ: Εγώ σας ευχαριστώ και εύχομαι καλές διαδρομές σε όλα τα μέλη.