Το άρθρο αυτό έχει ως σκοπό να πληροφορήσει όλους τους φίλους του κλασσικού αυτοκινήτου σχετικά με ένα από τα πιο ριζοσπαστικά μεν, αλλά αντιφορούμενα σπορ αυτοκίνητα όλων των εποχών, το Delorean DMC-12
 

 Το αυτοκίνητο, αν και κατατάσσεται στην κατηγορία youngtimer μιας και η παραγωγή δεν άρχισε πριν το 1981, θεωρείται από πολλούς άκρως κλασσικό και συλλεκτικό με μεγάλα και πιστά fan club σε όλων τον κόσμο. Θα έπρεπε όμως τώρα να κάνουμε μια αναφορά στο πως αυτό το αυτοκίνητο κατάφερε να φτάσει στην παραγωγή, τις αντιξοότητες που το στοιχειώσανε και το άδοξο τέλος του.
  Ξεκινώντας λοιπόν αυτό το ταξίδι στην άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία του DeLorean DMC-12 από την σύλληψη του και την κατασκευή του μέχρι το τέλος του, θα έπρεπε αρχικά, να αναφερθούμε στον άνθρωπο ο οποίος ρίσκαρε (και στο τέλος, έχασε) την προσωπική του περιουσία του αλλά και την φήμη του στον χώρο της αυτοκίνησης. Ο άνθρωπος πίσω από το DeLorean DMC-12, δεν ήταν άλλος από τον John Zachary DeLorean έναν πολυμήχανο μηχανικό από το Detroit, ο οποίος δούλεψε σε αρκετές μεγάλες και αξιόλογες αυτοκινητοβιομηχανίες της Αμερικής, όπως η Packard και η Pontiac στην οποία μάλιστα εξέλιξε ένα από τα πρώτα πραγματικά muscle cars, το Pontiac GTO. Ο John Z. DeLorean, όντας ένα άτομο που για την εποχή του θεωρούταν πολύ ριζοσπαστικό, έχοντας σχεδιάσει την πρώτη εξακύλινδρη αμερικάνικη μηχανή με επικεφαλής εκεντροφόρο και έχοντας κάνει σχέδια για V8 μηχανές με επικαφαλείς εκεντροφόρους, γρήγορα παραγκωνίστηκε από την προεδρία της Pontiac, την οποία είχε καταλάβει στην ηλικία ρεκόρ των 40 ετών ενώ 8 χρόνια μετά σε ηλικία 48 ετών παραιτήθηκε αποτροπιασμένος από την General Motors και αποφάσισε να ιδρύσει την δική του εταιρία, η οποία έφερε και το όνομα του. Έτσι στις 24 Οκτωβρίου 1975 ίδρυσε την DeLorean Motor Company με προσωπικά του κεφάλαια αλλά και με βοήθεια από την Bank of America, άλλα investment groups αλλά και από τον γνωστό παρουσιαστή Johnny Carson. Μετά την αρχική ίδρυση της εταιρίας του, ο DeLorean άρχισε να ψάχνει μέρος όπου θα μπορούσε να κατασκευάσει το εργοστάσιο του. Δύο χώρες ήταν υποψήφιες για το ποια θα κλείσει συμβόλαιο για την κατασκευή του αυτοκινήτου, η Δημοκρατία της Βόρειας Ιρλανδίας και το Πουέρτο Ρίκο. Ο τότε υπουργός βιομηχανίας και εμπορίου της Βορείου Ιρλανδίας Des O’Malley, αρνήθηκε αρχικά την προσφορά του DeLorean οπότε η συμφωνία για την κατασκευή των αυτοκινήτων στο Πουέρτο Ρίκο φαινόταν η μοναδική λύση. Αλλά ξαφνικά συνέβη το αναπάντεχο. Ο DeLorean έκλεισε συμφωνία με την Βόρεια Ιρλανδία η οποία του πρόσφερε και γενναιόδωρη χρηματοδότηση, μέσω του Βρετανικού κράτους βέβαια, το οποίο πίστευε ότι η δημιουργία θέσεων εργασίας θα επιτύγχανε την μείωση της βίας και της εγκληματικότητας που μάστιζε την Βόρεια Ιρλανδία την εποχή εκείνη. Έτσι, τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυση της εταιρίας τον Οκτώβριο του 1978 τελείωσε η κατασκευή του εργοστασίου, ενός υπερσύγχρονου κτιρίου 61.000 τετραγωνικών μέτρων στην περιοχή του Dunmurry ενός προαστίου του Belfast.
 

 Αρκετά όμως είπαμε για την εταιρία και τον άνθρωπο πίσω από αυτήν. Καιρός τώρα να μιλήσουμε για το αυτοκίνητο αυτό καθαυτό. Το πρώτο πρωτότυπο του αυτοκινήτου, το οποίο ακόμα υπάρχει, κατασκευάστηκε τον Οκτώβριο του 1976 από τον Williams T. Collins πρώην αρχιμηχανικό της Pontiac, ο οποίος παραιτήθηκε και έφυγε να ακολουθήσει τον DeLorean. Αρχικά, το αυτοκίνητο ήταν να εφοδιαστεί με μία περιστροφική μηχανή τύπου Wankel η οποία θα κατασκευαζόταν από την Citroen, που όμως αντικαταστήθηκε γρήγορα από μια συμβατικού τύπου μηχανή κοινής συμπαραγωγής μεταξύ της Peugeot, της Renault και της Volvo, μια μηχανή V6 χωριτηκότητας 2.8 λίτρων η οποία βρισκόταν σε αυτοκίνητα όπως το Volvo 264, η Renault Alpine και το Peugeot 604 . Αν και το τελικό αυτοκίνητο μοιάζει πολύ με το πρωτότυπο, το κύρια μηχανικά μέρη δεν έχουν σχεδόν καμία σχέση. Πιο συγκεκριμένα το σασσί, που ο DeLorean προόριζε να κατασκευάσει χρησιμοποιώντας μια ειδική διαδικασία κατασκευής αντικαταστάθηκε γρήγορα από ένα πιο απλό και συμβατικό σασί μιας και η μαζικοποίηση της παραγωγής του κρίθηκε αδύνατη και μη βιώσιμη. Σε αναζήτηση βοήθειας ο DeLorean στράφηκε στον Colin Chapman, ιδρυτή και ιδιοκτήτη της Lotus που μέσω της μεγάλης πείρας του στον τομέα σχεδίασε ένα πιο απλό στην κατασκευή σασί, τύπου ραχοκοκαλιάς (backbone) όμοιο με αυτό της Lotus Esprit. Όσον αφορά τον αισθητικό τομέα του αυτοκινήτου, το αρχικό σχέδιο που οραματίστηκε ο DeLorean και σχεδίασε ο Giugiaro έμεινε σχεδόν ανέγγιχτο διατηρώντας το από βουρτσισμένο μέταλλο εξωτερικό του και τις πόρτες τύπου γλάρου (gullwing doors) ίδιες με αυτές τις Mercedes 300SL Gullwing. Έτσι ενώ η κατασκευή των αυτοκινήτων ήταν να αρχίσει το 1979, δε κατάφερε να αρχίσει παρά μόνο το 1981. Το τελικό αυτοκίνητο που παρήχθη ήταν ως εξής. Τα εξωτερικά μέρη του αυτοκινήτου κατασκευάζονταν από βουρτσισμένο ανοξείδωτο μέταλλο τύπου SS304. Το υποαμάξωμα πάνω στο οποίο βιδώνονταν όλα τα εξωτερικά μέρη του αυτοκινήτου και που με την σειρά του βιδωνόταν πάνω στο σασί κατασκευαζόταν από υαλοβάμβακα με σκοπό την απόλυτη ακαμψία, ανθεκτικότητα του και τέλος την μείωση του βάρους της συνολικής κατασκευής. Όσον αφορά της περίφημες πόρτες οι οποίες ήταν ιδιαίτερα βαριές, για να μπορέσουν να ανοίξουν χρειάστηκε η συμβολή της Grumman Aerospace η οποία σχεδίασε ενός ειδικού τύπου μπράτσο που δούλευε κρυογενικά και μπορούσε να ανοίξει με άνεση την πόρτα. Ένα μεγάλο πλεονέκτημα σχετικά με τις πόρτες αυτές είναι το γεγονός ότι απαιτούν μόνο 260 χιλιοστά ελεύθερου χώρου για να ανοίξουν, πράγμα που τις καθιστά ιδιαίτερα πρακτικές σε στενούς χώρους όπου κανονικές πόρτες θα ήταν αδύνατο να ανοίξουν.
  Τώρα θα έπρεπε να αναφερθούμε και στον μηχανικό τομέα του αυτοκινήτου. Όπως ειπώθηκε πιο πάνω, η μηχανή είναι η γνωστή RPV V6 χωριτηκότητας 2.8 λίτρων και η οποία ήταν τοποθετημένη πίσω από τον πίσω άξονα όπως στην Porsche 911 και την Renault Alpine. Στο θέμα τον αναρτήσεων, μιας και το σασί έμοιαζε με αυτό της Lotus Esprit, το σύστημα αναρτήσεων ήταν σχεδόν ίδιο. Έτσι η μπροστινή ανάρτηση αποτελείται από διπλά ψαλίδια ενώ η πίσω ανάρτηση αποτελείται από αναρτήσεις πολλαπλών συνδέσμων. Λέγεται ότι στην αρχική φάση της ανάπτυξης του αυτοκινήτου, το κράτημα θεωρούταν πολύ καλό και περνώντας υπόψη το γεγονός ότι το σασί είχε φτιαχτεί και στηθεί από την Lotus, κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο. Ωστόσο, όσα DeLorean προορίζονταν για την Αμερικάνικη αγορά είχαν μεγαλύτερα ελατήρια στην μπροστινή ανάρτηση, ώστε να συμμορφώνονται με τους Αμερικάνικους κανονισμούς για το ύψος του μπροστινού προφυλακτήρα, πράγμα που χαλούσε την αισθητική του αυτοκινήτου, κάνοντας το να μοιάζει δυσανάλογο, αλλά και επιδρούσε αρνητικά στο κράτημα. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειώσουμε επίσης ότι το σύστημα ανάρτησης είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε να μην επιτρέπει στο αυτοκίνητο ποτέ να αναποδογυρίσει και να μείνει ανάποδα, παγιδεύοντας του επιβάτες μέσα. Τέλος, το σύστημα διεύθυνσης αποτελείται από κορώνα – πηνίο με ροπή στρέψης 14.9:1 και διαδρομή 2.65 στροφές από κλείδωμα σε κλείδωμα. Το σύστημα πέδησης αποτελείται από τέσσερα δισκόφρενα διαμέτρου 254 χιλιοστών μπροστά και 267 χιλιοστών πίσω, ενώ η κατανομή βάρους είναι 35%/65%. Όσων αφορά τις επιδόσεις, η Ευρωπαϊκή έκδοση η οποία χωρίς τον καταλύτη που διέθετε η αμερικάνικη έκδοση απέδιδε 170 αλόγα, μπορούσε να επιταχύνει από μηδέν σε εκατό χιλιόμετρα σε 8,8 δευτερόλεπτα και συνέχιζε να επιταχύνει ως τα 230 χιλιόμετρα ανά ώρα.
 

 Αρχικά, το όλο πακέτο φαινόταν αρκετά δελεαστικό με τις παραγγελίες για το 25.000 δολλαρίων αυτοκίνητο να έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ. Πολλές φορές μάλιστα, αντιπρώσοποι πωλούσαν το αυτοκίνητο σε διπλάσια ή και τριπλάσια τιμή από την κανονική μιας και η λίστα αναμονής εκτεινόταν σε ένα διάστημα μεγαλύτερο των 2 ετών. Φαινόταν ότι ο DeLorean ζούσε πλέον το όνειρο του, πράγμα που όμως δε θα συνεχιζόταν για πολύ. Η κακή ποιότητα κατασκευής των πρώτων παρτίδων των αυτοκινήτων, εξαιτίας του ανειδικεύτου προσωπικού, ανάγκασε πολλούς υποψήφιους αγοραστές να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις. Επιπλέον, στα μέσα του 1981 μια μεγάλη καταιγίδα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού απέτρεψε την αποστολή επιπλέον αυτοκινήτων στις αντιπροσωπείες, τα οποία έμεναν  πλέον σκεπασμένα από το χιόνι στο πάρκινγκ του εργοστασίου. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα την συσσώρευση μεγάλων χρεών τα οποία δεν μπορούσαν πλέον να καλυφθούν από θεμιτά μέσα. Έτσι στα μέσα του 1982 η εταιρία κήρυξε χρεοκοπία, παίρνοντας μαζί της 2500 θέσεις εργασία και πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια από επενδύσεις από τα οποία τα πιο πολλά ήταν λεφτά Βρετανών φορολογουμένων. Σχέδια για την παραπάνω εξέλιξη του αυτοκινήτου όπως μια twin turbo έκδοση αλλά και μια τετράπορτη έκδοση πάνω σε ένα μακρύτερο σασί εγκαταλείφθηκαν και στον DeLorean δόθηκε περιθώριο να μαζέψει 27 εκατομμύρια δολάρια ώστε να καταφέρει να κρατήσει την εταιρία του. Έτσι αποφάσισε να μαζέψει αυτά τα λεφτά χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα με αποτέλεσμα τον Οκτώβριο του 1982 να συλληθφεί από το FBI και την Δίωξη Ναρκωτικών τη στιγμή που επιχειρούσε να κλείσει μια συμφωνία για την διακίνηση κοκαΐνης. Εν τέλει αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες, αλλά το όνομά του στιγματίστηκε για πάντα. Ο ίδιος χρειάστηκε ακόμα αρκετές δίκες για να διευθετήσει τα χρέη που του άφησε η εταιρία του. Τελικά κύρηξε χρεοκοπία τον Σεπτέμβριο του 1999 και τελικά πέθανε από εγκεφαλικό στις 19 Μαρτίου 2005. Έτσι μαζί του πέθανε και το όνειρο του να φτιάξει το απόλυτο σπορ αυτοκίνητο ή όχι; Μετά την μεγάλη δημοσιότητα ως χρονομηχανή στην ταινία του 1985 Επιστροφή στο Μέλλον το αυτοκίνητο απέκτησε ένα καλτ στάτους και πολλούς θαυμαστές (μαζί με αυτούς και εγώ…..) έτσι το 1997 ένας πλούσιος επιχειρηματίας από το Texas αγόρασε όλη την πνευματική ιδιοκτησία αλλά και το εναπομείναν στοκ από την παλαιά εταιρία και επανίδρυσε την DeLorean Motor Company η οποία μέχρι σήμερα ειδικεύεται στην αναπαλαίωση αλλά και πλήρη ανακατασκευή DeLorean με παραρτήματα στην Αμερική, την Γερμανία, την Αγγλία και την Ολλανδία πουλώντας μεταχειρισμένα ή και καινούρια ‘μεταχειρισμένα’ αυτοκίνητα. Μάλιστα, έπειτα από μεγάλη ζήτηση του κοινού, η παραγωγή εντελώς καινούριων αυτοκινήτων από καινούρια μέρη σε original ή και updated μορφή είναι προγραμματισμένη να αρχίσει στις αρχές του 2008, με τα καινούρια αμάξια να πωλούνται στην τιμή των περίπου 50.000 δολαρίων.
 

 Συνοψίζοντας, το άρθρο αυτό είχε σκοπό να σας διηγηθεί την προσωπική προσπάθεια ενός ανθρώπου να φτιάξει το όνειρό του. Αν και εν μέρει απέτυχε βλέπουμε ότι άφησε το στίγμα του στον αυτοκινηστικό κόσμο μιας και ένα αυτοκίνητο το οποίο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε πριν από 26 χρόνια, είναι ακόμα ικανό να γοητεύει και να σαγηνεύει τον κόσμο και με την εμφάνισή του αλλά και με την τρανταχτή του ιστορία,πράγμα που λίγα αμάξια καταφέρουν να επιτύχουν. Αυτό και μόνο το κάνει, κατά την γνώμη μου μοναδικό.

                                                                                        Βησσαρίων Κουρτέσας